راه های درمان سندرم تونل کارپال

Wrist-Pain-as-it-is-Related-to-Typing

سندرم تونل کارپال هنگامی ایجاد می شود که عصب میانی ناحیه ساعد که به کف دست امتداد دارد، تحت فشار قرار گرفته شود. عصب میانی، کنترل احساس کف دست و انگشتان (هر چند کنترل انگشت کوچک ارتباطی به عصب میانی ندارد) و نیز حرکت بعضی عضلات کوچک در ناحیه دست که امکان حرکت انگشتان را فراهم می کند، بر عهده دارد. تونل کارپال یک مسیر عبور تنگ از رباط و استخوان ها است که در محل مچ دست قرار دارد و این تونل محل قرار گرفتن عصب میانی و تاندون ها می باشد. گاهی اوقات، ضخیم شدن تاندون های آسیب دیده یا ورم کردن بافت ها باعث تنگ شدن این تونل می شود و به این ترتیب عصب میانی تحت فشار قرار می گیرد. نتایج حاصل از این مسئله می تواند با درد مچ دست، ضعف، یا بی حسی در دست و مچ دست همراه باشد و این ناراحتی ها به ناحیه بازو کشیده شود. هر چند وجود احساس درد می تواند نشانه ای از ایجاد سایر مشکلات باشد، سندرم تونل کارپل مچ دست رایج ترین و شناخته شده ترین نوع مشکلات گیر افتادن عصب در بدن انسان است که در آن اعصاب محیطی تحت فشار قرار گرفته یا دچار آسیب می شوند.در حال حاضر درمان سندرم تونل کارپال با لیزر یکی از بهترین روش ها شناخته شده است.

ئ

علائم و نشانه ها

علائم سندروم کانال مچ دست معمولاً به تدریج آغاز می شوند و با سوزش مکرر، خارش، یا بی حسی در ناحیه کف دست و انگشتان، به خصوص انگشت شست و انگشتان میانی و اشاره همراه است. بعضی از افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند احساس ناکارآمد بودن در دست خود دارند و گاهی اوقات با ورم در این ناحیه مواجه می شوند. این علائم در ابتدا در یک یا هر دو دست در طول شب مشاهده می شود، زیرا بسیاری از افراد هنگام خوابیدن مچ های خود را خم می کنند. افراد مبتلا به سندروم تونل کارپال ممکن است با احساس نیاز به لرزاندن دست یا مچ خود از خواب بیدار شوند. با تشدید علائم، فرد ممکن است سوزش را در طول روز نیز احساس نماید. در این حالت فرد ممکن است با کاهش توان گرفتن اجسام کوچک در دست یا انجام فعالیت های دیگر با دست ها مواجه شود. در مواردی که بیماری مزمن بوده و یا درمان نشده به حال خود رها شود، عضلات پایه انگشت شست ممکن است ضعیف شده و احساس خود را از دست بدهند. در این حالت بعضی افراد توانایی تشخیص بین گرما و سرما در هنگام تماس با دست خود را ندارند.

علت ها و دلایل

سندرم تونل کارپال اغلب در نتیجه فاکتورهای ترکیبی که باعث افزایش فشار بر عصب میانی و تاندون ها در ناحیه تونل کارپال می شود، ایجاد می گردد. در حقیقت این بیماری کمتر به واسطه ایجاد مشکل برای خود عصب در افراد مشاهده می گردد. در اکثر موارد این حالت ریشه ارثی دارد و تونل کارپال مچ دست در بعضی افراد کوچکتر از دیگران می باشد. سایر فاکتورهای تاثیرگذار بر ایجاد این مشکل شامل وارد شدن ضربه یا آسیب دیدگی مچ دست است که باعث ورم می شود. برای مثال در این رابطه می توان از پیچ خوردن یا شکستگی، فعالیت بیش از حد غده هیپوفیز، کم کاری تیروئید، آرتریت روماتوئید، مشکلات مکانیکی در مفصل مچ دست، فشار کاری، استفاده مکرر از ابزارهای لرزشی، تجمع مایع در زیر پوست در طول دوره بارداری یا یائسگی، یا تشکیل کیست یا تومور در تونل کارپال است. در بعضی موارد، هیچ دلیل مشخصی برای ایجاد این مشکل وجود ندارد.

امروزه شواهد کلینیکی کم و ناچیز درباره تاثیرگذاری انجام حرکت های تکراری و همراه با فشار در ناحیه دست و مچ در طول فعالیت های شغلی یا تفریحی بر ابتلا به سندرم کارپال تونل وجود دارد. در این رابطه ابتلا به برخی بیماری های دیگر مثل بورسیت و تاندونیت نیز می تواند از انجام دادن حرکت های تکراری در فعالیت های شغلی یا سایر فعالیت ها تاثیر پذیرد. سندرم کرامپ نويسندگي نیز ممکن است در نتیجه انجام فعالیت های تکراری ایجاد شود.

افراد در معرض ابتلا

زنان سه برابر مردان به سندرم تونل کارپ مبتلا می شوند، شاید به خاطر اینکه تونل کارپال خانم ها کوچکتر از آقایان است. در این حالت دست برتر ابتدا تحت تاثیر بیماری قرارگرفته و درد شدید تری در آن ایجاد می شود. افراد مبتلا به دیابت یا سایر بیماری های متابولیک نیز بطور مستقیم دچار آسیب های عصبی می شوند و به همین خاطر در معرض ریسک بالاتر وارد شدن فشار به عصب قرار دارند. سندرم تونل مچ دست معمولاً فقط در افراد بزرگسال مشاهده می شود.

ریسک ابتلا به سندرم تونل کارپال به افرادی که در یک صنعت یا شغل خاص فعالیت می کنند، محدود نمی شود، اما این مشکل بیشتر در بین افرادی مشاهده می شود که در خطوط مونتاژ کارخانجات، دوزندگی، روغن کاری، تمیز کردن، و نیز بسته بندی گوشت یا ماهی مشغول به کار هستند. در حقیقت، سندرم تونل کارپال در این افراد سه برابر بیشتر از پرسنلی که بطور خاص مسئولیت ورود اطلاعات به سیستم های کامپیوتری را بر عهده دارند، مشاهده می شود.

تشخیص

تشخیص به موقع، یک بخش مهم از درمان سندروم تونل کارپال برای جلوگیری از ایجاد آسیب دیدگی دائمی برای عصب میانی می باشد. در این حالت معاینه فیزیکی دست ها، بازوها، شانه ها، و گردن می تواند به تعیین ارتباط ناراحتی بیمار به فعالیت های روزمره یا بیماری های خاص کمک کند و نیز می تواند سایر شرایطی را مشخص نماید که می توانند علائمی شبیه سندرم تونل کارپال داشته باشند. در این حالت مچ دست بیمار در ارتباط با ناراحتی، ورم، گرم شدن، و تغییر رنگ مورد معاینه قرار می گیرد. به این ترتیب لازم است وضعیت احساس هر یک از انگشتان و عضلات پایه دست از نظر نیرومندی و علائم آتروپی بررسی شود. علاوه بر این انجام آزمایش های خاص و عکس برداری از وضعیت مچ دست می تواند ابتلا بیمار، به دیابت، آرتروز، و یا ایجاد شکستگی را برای پزشک مشخص نماید.

پزشک می تواند از آزمایش های خاص به منظور تشخیص علائم سندرم تونل کارپال استفاده نماید. در تست تینل، پزشک به عصب میانی مچ دست ضربه زده یا به آن فشار وارد می کند. جواب این آزمایش زمانی مثبت است که یک احساس سوزش یا یک حالت شوک مانند در انگشتان ایجاد شود. در آزمایش فالن یا آزمایش انعطاف پذیری مچ، از بیمار خواسته می شود که ساعد خود را در حالتی که انگشتان به سمت پایین است و پشت دست ها به یکدیگر فشار داده می شود، صاف نگه دارند. هنگام انجام این آزمایش در صورتی که یک یا چند مورد از علائم سندرم تونل کارپال مثل احساس سوزش یا افزایش بی حسی با انجام این حرکت ایجاد شود و برای یک دقیقه ادامه داشته باشد، ابتلای فرد به این سندرم تایید می گردد. پزشک علاوه بر این از بیمار می خواهد حرکت هایی با دست خود انجام دهد که باعث ایجاد علائم این بیماری می شود.

گاهی اوقات لازم است برای تایید تشخیص انجام شده از آزمایش الکترودیاگنوستیک یا تست نوار عصب و عضله استفاده شود. در این آزمایش برای بررسی سرعت هدایت عصبی، الکترودها بر روی دست و مچ بیمار قرار می گیرد. به این ترتیب چند شوک الکتریکی کوچک در محل ایجاد شده و به این ترتیب سرعت انتقال پیام ها توسط اعصاب اندازه گیری می شود. در الکترومایوگرافی، یک سوزن ریز به عضله وارد شده و فعالیت های الکتریکی عصب بر روی یک صفحه نمایش مشاهده می شود. به این ترتیب می توان شدت آسیب وارد شده به عصب میانی را مشخص کرد. یکی از آزمایش های دیگر قابل استفاده در این رابطه تصویر برداری مافوق صوت است که می تواند اندازه غیر عادی عصب میانی را مشخص کند. اسکن ام آر آی (MRI) نیز می تواند آناتومی مچ دست را نشان دهد، اما تا به امروز از این روش بطور گسترده برای تشخیص ابتلا به سندرم تونل کارپال استفاده نمی شود.

راه ها و روش های درمان

درمان سندرم تونل کارپال می بایست با تشخیص به موقع مشکل تحت نظارت یک پزشک انجام شود. دلایل اصلی ایجاد این مشکل همچون دیابت یا آرتروز برای درمان این بیماری ابتدا می بایست تشخیص داده شوند. درمان اولیه معمولاً شامل استراحت دادن به دست و مچ آسیب دیده برای حداقل 2 هفته، اجتناب از انجام فعالیت هایی که می تواند باعث تشدید علائم شود، و بی حرکت کردن مچ دست با یک اسپلینت به منظور اجتناب از آسیب دیدگی مجدد مچ یا خم شدن آن است. در صورتی که در ارتباط با این مشکل ورم در ناحیه مچ دست ایجاد شود، استفاده از بسته های یخ می تواند به کاهش ورم ایجاد شده کمک موثر نماید.

درمان های بدون جراحی

دارو درمانی: در شرایط خاص، داروهای خاص می تواند به تسکین درد و ورم ایجاد شده به خاطر سندرم تونل کارپال کمک موثر نماید. داروهای ضد التهاب غیر استروئید همچون آسپیرین، ایبو پروفن، و سایر مسکن های موجود در داروخانه ها می توانند به کاهش علائم بیماری برای یک دوره کوتاه مدت کمک کرده یا امکان انجام حرکت های عادی مچ را فراهم نمایند. داروهای دیوریتیک خوراکی نیز می توانند به کاهش ورم ایجاد شده کمک نمایند. داروهای کورتیکو استروئید (همچون پردنیزون) یا داروی لیدوکائین را می توان بطور مستقیم به مچ دست تزریق کرد یا به صورت خوراکی (در مورد داروی پردنیزون) برای کاهش فشار وارد شده به عصب میانی و کاهش فوری و موقت علائم خفیف یا متوسط بیماری مصرف کرد. توجه داشته باشید افراد مبتلا به دیابت و کسانی که ممکن است از پردنیزون برای دیابت استفاده کنند می بایست بدانند مصرف طولانی مدت کورتیکو استروئید می توانند تنظیم سطح انسولین در بدن را دشوار کند. به همین خاطر نباید این دارو بدون تجویز پزشک مصرف شود. علاوه بر این، بعضی از مطالعات انجام شده نشان می دهد مصرف مکمل های ویتامین ب 6 (B6) یا پيريدوکسين می تواند باعث کاهش علائم ناشی از سندرم تونل کارپال در فرد بیمار شود.

تمرین های حرکتی: تمرین های حرکتی کششی و تقویتی می توانند به افراد در جهت کاهش علائم ناشی از بیماری کمک موثر نماید. این تمرین های حرکتی تحت نظارت متخصص فیزیوتراپی انجام شده که دارای دانش و تجربه لازم برای درمان آسیب های فیزیکی است یا این تمرین ها تحت نظارت یک متخصص کار درمانی انجام می شود که دارای دانش و تجربه لازم در ارزیابی آسیب های فیزیکی و کمک به ایجاد مهارت های لازم برای بهبود سطح سلامت و کیفیت زندگی می باشد.

درمان های جایگزین: طب سوزنی و درمان دستی می توانند برای برخی بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال مفید باشند، اما اثربخشی ناشی از این روش های درمانی هنوز از نظر علمی تایید نشده است. یک استثنا در این حوزه مربوط به ورزش یوگا می باشد. نتایج حاصل از بررسی های انجام شده بر روی این ورزش نشان دهنده امکان کاهش درد و بهبود توانایی انگشتان در بین بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال است.

عمل جراحی

آزاد سازی تونل کارپال یکی از رایج ترین عمل های جراحی در آمریکا است. در این حالت معمولاً پیشنهاد می شود اگر علائم بیماری برای 6 ماه دوام و ماندگاری داشته باشند، می توان از عمل جراحی برای محکم کردن نوار بافتی اطراف مچ دست جهت کاهش فشار وارد شده به عصب میانی استفاده کرد. در این حالت عمل جراحی تحت بی حسی موضعی انجام می شود و نیازی به بستری کردن فرد در بیمارستان وجود ندارد. بسیاری از بیماران نیازمند انجام عمل جراحی در هر دو دست هستند. انواع عمل های جراحی قابل استفاده برای درمان تونل کارپال به شرح زیر هستند:

عمل جراحی باز، روش سنتی مورد استفاده برای ترمیم سندرم تونل کارپ است که در آن یک شکاف به طول 2 اینچ در ناحیه مچ دست ایجاد شده و از طریق این شکاف، رباط کارپال بریده می شود و فضای تونل کارپال باز می گردد. این عمل جراحی معمولاً تحت بی حسی موضعی و به صورت سرپایی انجام شود، مگر اینکه ملاحظات درمانی غیر عادی برای بیمار وجود داشته باشد.

عمل جراحی آندوسکوپی را می توان با دوره ریکاوری سریع تر و ناراحتی پس از جراحی کمتر در مقایسه با روش جراحی سنتی باز مورد استفاده قرار داد. در این حالت جراح معمولاً دو شکاف (در حدود نیم اینچ) در ناحیه مچ و کف دست ایجاد می کند، از طریق این شکاف ها یک لوله متصل به دوربین به محل آسیب دیدگی وارد شده، و با استفاده از ابزارهای مخصوص رباط کارپال بریده می شود (بافتی که مفاصل را در کنار یکدیگر نگه می دارد). عمل جراحی آندوسکوپی با ایجاد دو شکاف، معمولاً تحت بی حسی موضعی انجام می شود و به این ترتیب حداقل جراحت و ناراحتی پس از درمان مشاهده می شود. عمل جراحی آندوسکوپی با ایجاد یک شکاف را نیز می توان برای درمان سندرم تونل کارپال استفاده کرد و در این حالت درد بیمار پس از عمل جراحی کمتر است و حداقل جراحت در ناحیه تحت درمان ایجاد می شود. در این حالت معمولاً افراد می توانند فعالیت های عادی خود را در یک دوره زمانی کوتاه مدت شروع نمایند.

با وجودی که علائم ناشی از بیماری ممکن است بلافاصله پس از عمل جراحی کاهش پیدا کنند، ریکاوری کامل از عمل جراحی تونل کارپال به ماه ها زمان نیاز دارد. بعضی افراد ممکن است در این حالت با عفونت، آسیب عصبی، سفت شدن، و درد در محل ایجاد بریدگی مواجه شوند. گاهی اوقات مچ دست قدرت خود را به خاطر پاره شدن رباط کارپال از دست می دهد. پس از جراحی، لازم است برای بیمار از روش های فیزیوتراپی استفاده شود تا به این ترتیب بتوان قدرت مچ دست را بازیابی کرد. علاوه بر این بعضی بیماران ممکن است نیاز به اصلاح شرایط کاری یا حتی تغییر شغل خود پس از ریکاوری عمل جراحی داشته باشند. عود مجدد سندرم تونل کارپال پس از درمان در شرایط نادر اتفاق می افتد. به این ترتیب، اکثریت قریب به اتفاق بیماران می توانند بطور کامل از بیماری خلاص شوند.

پیشگیری

در محل کار، کارگران می توانند با توجه به شرایط کاری خود از تمرین های کششی و استراحت دادن در فواصل زمانی مشخص و اسپلینت برای صاف نگه داشتن مچ دست استفاده نمایند، و حتما به وضعیت مناسب قرار گرفتن مچ دست خود توجه نمایند. در این حالت می توان از دستکش های بدون انگشت به منظور گرم و انعطاف پذیر نگه داشتن دست ها استفاده کرد. علاوه بر این می توان محل کار، ابزارهای مورد استفاده، و وظایف شغلی را به نحوی طراحی مجدد کرد که کارگران بتوانند وضعیت عادی مچ دست خود را در طول فعالیت حفظ نمایند. به منظور پیش گیری از ابتلا به سندرم تونل کارپال، وظایف شغلی می تواند در بین کارگران جابجا شود. علاوه بر این می توان برای کارگران از برنامه های ارگونومی استفاده کرد و شرایط کاری و نیازهای شغلی را با توجه به توانایی کارگران تنظیم نمود. به هر حال، تحقیقات انجام شده در این حوزه بطور یکنواخت نشان نمی دهند این تغییرات بتواند در پیش گیری از ابتلا به سندرم تونل کارپال موثر باشند.